Mozes is aan het Egyptische hof opgegroeid. Hij krijgt de opdracht van God om het Joodse volk terug te leiden naar het vaderland. Onderweg komen ze langs de berg Sinaï. Mozes laat het volk alleen achter en zoekt de afzondering op. Daar, hoog op de berg, ontvangt hij nieuwe leefregels. Een bekrachtiging van het verbond van de Ene met zijn volk.

Wat er precies gebeurt tijdens deze afzondering wordt niet verteld. Behalve dan die korte scène over de tien woorden. Omdat Mozes veertig dagen lang wegblijft, begint het volk te morren en te mopperen. Misschien is Mozes wel iets overkomen op de berg. Misschien komt hij helemaal niet terug. En zo vervalt het volk tot oude patronen en schijnzekerheden. Men vereert een gouden kalf en feest.

Groot is het contrast met Mozes die de heilige afzondering zoekt en al vastend het lot van zijn volk bepleit. Veertig dagen in afgezonderde nabijheid bij de Eeuwige! Met een bijzonder resultaat: de Eeuwige geeft zijn volk handvatten en richtlijnen voor het leven. Als hij opkijkt vanuit zijn ‘quarantaine’, ziet hij dat het wachten voor de anderen te zwaar is geworden. De wildste verhalen doen de ronde en wantrouwen viert hoogtij. Beschermt de heilige afzondering voor te snel vluchten naar schijn-zekerheden en bijgeloof?

De video van deze viering op zondag 28 februari is vanaf 10.00 hier te vinden. In de dagen die in deze week volgen zal er vanuit verschillende invalshoeken stilgestaan worden bij het motto ‘heilige afzondering’. Op maandag staan we stil met een beeld of schilderij, op dinsdag met een verhaal of tekst, op woensdag vanaf een plek in de stad, donderdags vanuit muziek, vrijdags vanuit de natuur en op zaterdag gericht op actie.