Tijdens de viering van 23 november jl  werden de Pepergangers opgeroepen om actie te ondernemen, o.a. om het kerkasiel in Kampen te ondersteunen. Je kan je hiervoor nog aanmelden bij Betty de Groot.

Van INLIA ontving de redactie onderstaand verhaal:

In de Markuskerk in Breda huist een gezin met vier kinderen en bij de Protestantse gemeente Oegstgeest verblijft een Colombiaans paar met twee dochters: twee van de 22 plaatsen waar kerken en INLIA nog altijd crisisopvang verlenen aan asielzoekers voor wie het COA geen plek heeft.

“Het is nogal een spagaat om te bidden voor een betere wereld en dan niet te doen wat in je eigen vermogen ligt”, zegt Martine Delver van de Regenboogkerk in Oegstgeest op de vraag waarom de kerk dit doet. Toch is er wel discussie aan voorafgegaan; er zitten immers haken en ogen aan. Bijvoorbeeld: de kerk wordt verkocht, hoe moet het als er dan nog gasten verblijven?

’Wees niet bevreesd’

Het beslissende zetje komt als de voorganger een snaar raakt met de oproep van Mozes in Deuteronomium, heel kort gezegd: je hoeft niet naar de overkant van de zee, doe wat binnen je bereik ligt. En wees niet bevreesd. De kerkenraad besluit tot crisisopvang, gemeenteleden Pieter Hellinga en Martine Delver gaan samen met een groep vrijwilligers aan de slag.

De ruimte wordt razendsnel omgebouwd en ingericht. Tweede Paasdag komt de buurt kijken, derde Paasdag ontvangen ze de gasten. Een gezin uit Colombia, dat hier wordt herenigd. Moeder en dochters verbleven op een azc, de nagereisde vader in Ter Apel. Hij arriveert het eerst. Na het drukke aanmeldcentrum kan Arturo nauwelijks bevatten dat deze plek voor hen alleen is.

Bloednerveus en dolenthousiast

Wachtend op vrouw en kinderen is hij bloednerveus en dolenthousiast tegelijk. Het weerzien wordt emotioneel. Wat maanden later is het gezin tot rust gekomen. Moeder Valeria: “Het is zo fijn dat je niet over je schouder hoeft te kijken. De kinderen kunnen rustig buiten spelen!” De twee meisjes bloeien op. Ze gaan naar school, maken vrienden, halen een zwemdiploma.

Vader en moeder krijgen Nederlandse les van een van de gemeenteleden. “Meneer Groen”, zegt Valeria en gebaart een hartje. Arturo leert de taal vlotter sinds hij vrijwilligerswerk doet. Hij leert er ook mensen door kennen. Met een eigen netwerkje leunen ze niet geheel op de kerkelijke vrijwilligers.

Een klein wonder

Het kerkgebouw was per 1 oktober verkocht, maar de gemeente wilde het gezin niet ‘terugsturen’ naar het COA. Toen gebeurde er een klein wonder: een 80-jarige dame uit de kerk wilde wel beneden gaan wonen en het gezin op haar 1ste etage laten wonen. Zo geschiedde. In het kerkblad schrijft de gastgeefster (die graag anoniem blijft): “Ieder heeft zijn eigen huishouden. Van ‘vreemdelingen’ zijn het nu medebewoners en letterlijk ‘mijn naasten’. Het huis is er blij mee en ik ook.”

”Wij worden er blij van”

In de tuin van de Markuskerk in Breda drinken vrijwilligers Henri van Wijngaarden en Reinier Rijke een kopje thee met het gezin dat hier verblijft. Gezellig. “Als andere kerken horen dat het juist leuk is om mensen op te vangen, als ze horen dat wij er blij van worden, doen ze het misschien ook”, zeggen ze.

De kerk verleent al jaren crisisopvang. Dat begon met 16 mannen – allemaal net hier, kenden elkaar niet, spraken verschillende talen. Om de opvang langdurig vol te kunnen houden, nam de kerk vervolgens gezinnen op. De Jezidi’s die er nu huizen, zijn alweer het derde gezin. ”Noteer ook dat ze de kerk schoon houden; ook een pluspunt”, instrueert Reinier glimlachend.

Oase

Het gezin is in februari 2024 aangekomen en heeft anderhalf jaar later het eerste gehoor gehad bij de Immigratie en Naturalisatiedienst. Het wachten is op het nader gehoor. Ondanks de trage vorderingen houden de gezinsleden goede hoop; een broer van de vader heeft al een verblijfsvergunning hier. Hij komt vaak op bezoek.

Na aankomst in Nederland verbleef het gezin eerst in de massale noodopvang van het COA in de Expo-hal in Assen. De Markuskerk is na die ervaring een oase van rust en geborgenheid. Komende februari zitten ze er twee jaar. Het hele gezin heeft dan twee keer een verjaarspartijtje hier gehad.

De ouders krijgen extra taallessen; moeder begint aan een intensieve alfabetiseringscursus en vader binnenkort aan Nederlands op A1-niveau. Hopelijk kan hij daarmee snel aan het werk. Aan het eind van het bezoek laat moeder Nadia blijken dat de taalles vruchten afwerpt: “Kerk heel goed, wonen hier graag.”

Onderlinge band

De opvang heeft de band tussen de verschillende kerken  versterkt, vertelt Henri. De Markuskerk, de Lucas- en de Johanneskerk trekken hierin samen op. En trouwens, de inspiratie heeft zich ook verder verspreid: de eerste groep vluchtelingen is ‘doorgeplaatst’ naar een andere kerkgemeenschap. Zo breiden licht en warmte steeds verder uit.

Tot zover dit bericht van INLIA

Foto: INLIA