“Jullie zijn het licht der wereld”, zegt Jezus in de Bergrede tegen zijn volgelingen. ”De gemeente is een lichtend licht, reflector van Christus’ licht in de wereld”, zegt Bert ter Schegget in zijn boek ‘Hart onder de riem’, commentaar op de Bergrede. Wij zijn door Jezus tot ‘licht’ geroepen – dat is de boodschap. 

Kunnen we dat aan? Is het niet teveel gevraagd van ons, kwetsbare en breekbare mensen?

Fel en veel licht kan ons verblinden, lamleggen… Zijn we meer gebaat bij zacht klein licht, dat oplicht in het aardedonker of licht dat langzaam maar zeker binnendringt door de kieren van ons dagelijks bestaan? 

Iets van dat beeld is te herkennen in het lied van Leonard Cohen: “There is a crack in everything that’s how the light gets in”. De schilder Banksy is in staat in zijn ‘muurschilderij’ het licht door de scheidingsmuur tussen Israël en Palestina heen te laten breken. Hoe mooi is dat. Het kind dat wijst naar de lichtende ster, de ster die het kind verlicht. Wat een samenspel.  

Kunnen we zo licht, lichtpuntjes zijn voor elkaar, voor deze wereld? Zelfs als zoveel, misschien soms wel alles duister is? In de viering van 23 januari kijken we hiernaar.

Namens de voorbereidingsgroep, Liesbeth Fransen