Als gemeenschap treden wij voor de Eeuwige. Gaat het over ‘het Woord’? Is het bezinning? In stilte naar binnen keren? Of schetsen wij het Koninkrijk?

Of willen we met bevlogenheid werken aan een betere wereld, nú al? Ongetwijfeld dit allemaal, en nog meer wellicht. Maar waar het gewoonlijk niet over gaat, misschien wel nooit, is over wat vieren zélf eigenlijk is. We vieren dit alles, dit spreekt vanzelf. Zo heten we zelfs: ‘Oecumenische Vieringen’. Maar wat we doen is deels traditie, deels gewoonte, deels creativiteit, een mengeling van toeval en Geest.

En dat terwijl er zoveel meer over te zeggen valt, over vieren als kunst, over taal waarin je kunt wonen, over stilte die tot spreken nodigt, over gebaren die present stellen. Kun je dat ook vieren? Kun je vieren rond vieren? Misschien is het wel een beetje een Droste-effect (van de bekende cacaobus), een verschijnsel dat in principe tot het oneindige door kan gaan. Maar het oneindige, was dat niet juist waar we het over wilden hebben? We gaan het proberen in een viering met als titel ‘Liturgische verkenningen: Ruimte waar het licht kan komen’.
Een viering waarin het gaat over wat we doen als we vieren. Een heel gewone viering, verwacht geen groots liturgisch experiment. Maar wel een bewuste viering, waarin het gewone wat we doen een diepere laag krijgt, en nog een diepere laag, misschien wel – hopelijk – tot flarden godheid om ons heen.

De viering op zondag 27 oktober is voorbereid door Ari Troost, die ook de overweging zal verzorgen, en Hilda Scherphuis. Het ligt in de bedoeling dat we deze viering ‘nabespreken’ op zaterdag 23 november, ’s ochtends in de Peper.

Namens de voorbereidingsgroep, Hilda Scherphuis

Wil je een viering online meemaken: klik dan op deze link