Tijdens de viering van 8 maart, de derde zondag in de veertigdagentijd, staan we stil bij hemel en hel. 

In de Apostolische geloofsbelijdenis komt de zinsnede voor dat Jezus is ‘nedergedaald ter helle’. Het woord hel komt hier hard aan. Daarom wordt er soms wat verzachtend gesproken over een afdaling in het dodenrijk. Daarmee wordt, hoe goed bedoeld ook, juist het punt gemist waar het om gaat. Dat Jezus nederdaalt in de hel is een ultieme uiting van solidariteit. In zijn lijden en sterven is hij verbonden met alle mensen, die in een hel verkeren, om hen bij te staan en te verlossen. 

Daarmee wordt tegelijk duidelijk dat de hel niet een plaats is waar een bepaalde groep ‘zondaars’ na hun dood terecht komt. Zo’n plaats is er niet en het is jammer dat die zoveel mensen angst in heeft geboezemd. 

De hel is een metafoor en ijkpunt tegelijk voor het kwaad en het lijden in de wereld. De hemel daarentegen wijst op wat mensen goed doet en heel maakt. Daarom blijft het zinnig om over de hel te spreken. Niet om mensen bang te maken, maar wel als oproep om mensen wier leven een hel is, bij te staan en te verlossen. 

Dan en alleen dan kunnen we ook ‘opstanding der doden’ vieren met als motto: ‘Jezus’ opwekking maakt ons opgewekt, Jezus’ opstanding maakt ons opstandig!’ De vreugde gaat voorop en helpt ons om op te staan tegen kwaad en onrecht in deze wereld. 

Voorbereidingsgroep: Bert van der Woude, Floor Demmendaal en Janneke Metselaar

Afbeelding: Detail van De hellevaart der verdoemden van Michelangelo, 1536-1541