Sterfelijkheid: leren sterfelijk te zijn

Sterfelijkheid: leren sterfelijk te zijn

We leven in een tijd waarin alles maakbaar lijkt te zijn. Een tijd waarin de gedachte dat de dood ons overkomt bijna onverdraaglijk is. Wij willen zelf bepalen wanneer de dood aan ons verschijnt. Het lijkt wel of wij invloed willen hebben op het tijdstip van onze dood.

 

Sterfelijkheid, het is een bijzonder thema, waarover je veel zou kunnen zeggen, maar waarover je vaak liever zwijgt. De grens tussen leven en dood is taboe, denk aan het gebod ‘Gij zult niet doden’. “Taboes zijn de lijnen van het speelveld, het is gemakkelijk er overheen te gaan maar het is strikt verboden”, zegt filosoof Paul van Tongeren.

 

Het wordt een viering waarin we nadenken over de betekenis van sterfelijkheid, in dit leven al, en misschien ook als een perspectief. 

 

Sterfelijkheid verdraagt zich moeizaam met maakbaarheid, maar onze kwetsbaarheid betekent ook de mogelijkheid van iets nieuws. Op 31 oktober zullen we de gedachte verkennen dat je moet leren sterfelijk te zijn: gedurende ons leven verhouden we ons op een bepaalde wijze tot onze sterfelijkheid. Het zou zomaar kunnen dat onze sterfelijkheid raakt aan de kern van wat leven is, dat het ons leven diepte en intensiteit geeft en misschien zelfs wel betekenis aan onze relaties. 

 

We lezen uit het boek Job en zingen onder meer ‘Tijd van leven’ (naar Prediker 3) en ‘Er is een woord dat diep in mij gaat leven.’ Ari Troost zal met ons overwegen. 

 

Deze viering vormt een tweeluik met de viering van 14 november a.s.

 

Namens de voorbereidingsgroep, Corry Broersma