Tocht der tochten

Tocht der tochten

Een kleine co(lum)n rond dagelijks pepervloggen

 

Is sint corona eindelijk gevallen? Nog lange niet, nog lange niet. Ze loopt me voor de voeten.

Traag vlog(g)en we door de tijd, dag na dag. Steeds anders. Wat zie ik? Wat en wie kom ik tegen? Hoe ga ik?

 

Halfweg askruis en palmtak ben ik nu. Midden in de woestijn. De storm, die met rare virussen en ander klimatologisch onheil wordt opgestuwd, breekt mijn leefwereld af, vervormt haar, ruïneert.

Ik ben niet gek. Mijn eerste impuls is wegduiken. Ik houd de luiken dicht. Immers, ik verlang naar veiligheid, zekerheid, stilstaan bij wat was, het bekende. Mijn leventje. Ik weet toch niet beter.

De storm bereikt mijn huis, ramen uit de sponningen. Wat nu?

 

Ik overpeins alle mogelijkheden. Even wegvluchten in mijn gedachten! Vermeien tussen de dikke muren van een oude kerk.  Wachten op wie mij iets aanreikt, op nabijheid van de leider, de profeet, aanwaaiende liefde…

Ik kijk in de spiegel. Zie wie ik ben én wat zou kunnen? Want ergens onder in de kelder hebben we onze zaden bewaard. Er is een basis. Er kan iets nieuws uit worden opgebouwd. Ik kan het dorre land herscheppen. Door het heden heen schijnt de paarse tekening die ik heb weggekrast. Spiritualiteit die bleef. Intuïtief hergebruik ik.

Ik stap naar buiten, pak de spade ter hand. Kies voor het ongewisse. Intuïtief. Ik ben nergens met tien woorden als een belofte.

 

Mijn tocht der tochten. Het tocht. Van alle kanten komt storm aangewaaid. Ik verkil in natte kou. De buitenkant. Van binnen gloeit innerlijk vuur, warmte van nabijheid met mezelf, uitnodigende nabijheid van jou en Jou.

Ik ben het huis uit. Nog tijden voor de boeg heb ik deze week toch al iets gekozen, mijn stem uitgebracht. Waarvoor? Wat heeft de doorslag gegeven?

 

Cornelis